جهش تولید | چهارشنبه، ۳۰ مهر ۱۳۹۹

خود سازی در ماه مبارک رمضان - تولیدات ویژه - نمایش محتوا

 

 

خود سازی در ماه مبارک رمضان

خودسازی از خودشناسی آغاز می شود. نخست باید خود را شناخت تا بتوان خود را ساخت; چرا که با خودشناسی، خداشناسی تحقق می یابد و اگر خدا را شناختیم، خود را ساخته ایم. در تفاسیر زیادی «لیعبدون » به معنای «لیعرفون » آمده است; یعنی هدف از خلقت شناخت است و گرنه عبادت فقط نماز و روزه و در سجاده نشستن و خدا را نیایش کردن نیست. نماز و روزه و ...، شعبه ای از عبادت است که شاید از عبادت اجتماعی اهمیتش کم تر باشد، زیرا در آن جا انسان فقط به خود می اندیشد، و عبادت در معنای گسترده تر با دیگران و به دیگران اندیشیدن است. عبادت، دردشناسی و دردزدایی است. عبادت، در جمع زیستن و برای جمع زیستن است.این که عبادت بیش تر به صورت جمعی مطرح می شود و بر مسجد و جمعه و جماعت تاکیدمی شود، برای این است که شناخت انسان به خویش منحصر نشود و به دیگران نیز سرایت کند. ما آفریده نشده ایم که تنها گلیم خود را از آب بیرون بکشیم بلکه باید درمتن قرار بگیریم نه در حاشیه. در جمع زندگی کنیم نه در دیر. به فکر چاره جویی ازدیگران باشیم نه تنها چاره جویی از خویشتن. آن چه گفتنی است، این است که انسان چگونه باید خود را بسازد و چگونه باید خود را آماده کند تا انسانی الهی گردد;تا قابلیت خلیفه الله شدن پیدا کند. خودسازی به این است که منش خود را به گونه ای تغییر دهیم که پروردگار می خواهد، و به عبارت دیگر: اگر هم طبیعت ما مایل به تکبر و خودخواهی است، باید نفس خویشتن را چنان ریاضت دهیم که از فراز کبر ونخوت فرودآید و به تواضع و فروتنی گراید. اگر طبیعت ما، به بخل تمایل بیش تری دارد، چون این صفت مورد نکوهش خداوند و تمام پیامبران و اولیا و خردمندان می باشد، پس باید از آن دست برداشت و سخاوت مند شد. خلاصه باید صفات سلبیه (منفی) را از قلب زدود، چنان که صفات ثبوتیه را چون جامه ای تمیز و زیبا در بر کرد. باید قلب را از آن چه در نظر مولا و پروردگارمان ناخوشایند و مکروه است، پاک کرد و باید تمام اعضا و جوارح را در راه رضایش به کار گرفت.