جهش تولید | یک‌شنبه، ۴ آبان ۱۳۹۹

عقد اجاره - تولیدات ویژه - نمایش محتوا

 

 

عقد اجاره

Loading the player...

اجاره همانند «اجر»، مصدر ثلاثى مجرد از باب أجَرَ يَأجُرُ است كه به‌معناى «به مزد دادن» «به‌مزدورى گرفتن» و «اجرت» و «مزد» آمده.  و از اين مادّه، ايجار و استيجار و مؤاجره نيز در معناى اجاره به‌كار رفته است كه ايجار و استيجار، هم در اجاره منافع و هم در اجاره اعمال (خدمات) استعمال شده; ولى مؤاجره، فقط در اجاره اعمال به‌كار رفته است; اگرچه برخى كاربرد آن را در اجاره منافع نيز ذكر كرده‌اند.
مورد اجاره اگر منفعت عين يا حيوانى باشد، به آن اجاره اعيان يا اجاره منافع گويند. در اين اجاره، تسليم كننده عين را موجِر و پرداخت كننده عوض را مستأجر گويند و اگر مورد اجاره، كار انسانى باشد، به آن اجاره اَعمال يا اجاره ذمّه گويند. در اين اجاره، پرداخت كننده عوض را مستأجر و تسليم‌كننده نيروى كار را اجير يا مستأجَر (به فتح جيم) نامند. اجير بر دو نوع است: اجير خاص (مقيّد): كسى كه متعهد مى‌شود عملى را شخصاً در مدت معيّنى انجام دهد و حق ندارد در اين مدت، بدون اجازه مستأجر براى فرد ديگرى كارى انجام دهد. اجير مشترك (مطلق): كسى كه عملى را بدون تعهّد مباشرت و تعيين مدّت، متعهّد مى‌شود يا در يك زمان، اجير اشخاص متعدّد مى‌گردد. بنابراين، اجاره سه ركن دارد: عقد، متعاقدين، و عوضين. در اجاره، عوض پرداختى را اجاره بها يا اجرت گويند. در قرآن از مشتقّات اين مادّه، «تأجرنى» به‌معناى «مزدورى كردن» يك بار در آيه‌27 قصص/28 و «استأجر» و «إستأجرت» به‌معناى «به مزدورى گرفتن» دو بار در آيه‌26 قصص/28 و «اجر» به‌معناى مزد مادّى يا معنوى فراوان آمده است كه برخى از آن‌ها با اجاره مرتبط است.