جهش تولید | سه‌شنبه، ۲۹ مهر ۱۳۹۹

کمرویی - تولیدات ویژه - نمایش محتوا

 

 

کمرویی

کمروبودن " نشانگر صفت فردی است که " به خاطر ترسویی ، احتیاط کاری و بی اطمینانی ، نزدیک شدن به او مشکل است . " فرد کمرو" هشیارانه از مواجهه با افراد یا چیزهایی مشخص یا انجام کاری همراه آنان بیزار است. " در گفتار یا کردار خود ملاحظه کار است ، از ابراز وجود بیزار است و به طور محسوسی ترسو است. ممکن است فرد کمرو " کناره گیر یا بی اعتماد باشد و یا شخصیتی پرسش انگیز ، بی اعتماد و مشکوک داشته باشد." فرهنگ لغت و " بستر " کمرویی را به عنوان " ناراحت بودن در حضور دیگران " تعریف می کند. کمرویی در میان دانش آموزان خردسال شایعتر از بزرگسالان است . بسیاری از بزرگسالانی که خود را غیر کمرو می بینند با برنامه ریزی ، بر کمرویی دوران کودکی خود غلبه کرده اند ، معهذا تحقیق ما مؤکداً این باور را که کمرویی فقط عارضه ی دوران کودکی است ، رد می کند. ممکن است این پدیده در میان کودکان آشکارتر باشد ، زیرا آنان عموماً نسبت به بزرگسالان در معرض بررسی دقیق تر روزانه اعمالشان قرار دارند. اما کمرویی در میان بخش قابل ملاحظه ای از جمعیت بزرگسالان ادامه می یابد. از آنجا که منبع واحدی از کمرویی – ترس از مردم – موجب بروز واکنش های مختلف می شود ، رفتار بیرونی یک فرد همیشه شاخص قابل اطمینانی برای تعیین میزان کمرویی واقعی او به شمار نمی رود. کمرویی همیشه بر طرز رفتار ما تأثیر می گذارد اما لزوماً این تأثیر گذاری آشکار یا مستقیم نیست. در نهایت می توان گفت اگر شما فکر می کنید خجالتی هستید پس هستید ، بدون در نظر گرفتن این که در انظار چگونه رفتار می کنید. افراد مطلقاً کمرو. این افراد هر زمان که برای انجام کاری در حضور مردم صدا زده می شود بینهایت می ترسند و به قدری به واسطه اضطراب پدید آمده احساس ناامیدی می کنند که تنها راه را فرار و پنهان شدن می یابند. این پیامد حاکی از عدم صلاحیت ، که در افراد بی نهایت کمرو پدید می آید به افراد جوان یا دانش آموزان محدود نمی گردد ، و حتی بر اثر مرور زمان نیز ناپدید نمی گردد. در بدترین حالت ، کمرویی می تواند به روان رنجوری حاد مبدل گردد، یک بیماری ذهنی که می تواند موجب افسردگی شده و حتی در نهایت تأثیر بسیاری در اقدام به خودکشی داشته باشد. راههای مبارزه با کمرویی: اگر كسى تصمیم جدى داشته باشد،مى‏تواند با این مشكل مقابله كند و خود را درمان نماید و از حصار كم‏رویى رها شود و از توانمندى‏هایى كه دارد بهره ببرد. در فرهنگ ملى و دینى ما ایرانیان، مانند سایر ملل، آداب و رسومى وجود دارد كه اگر خوب رعایت شوند، فرایند اجتماعى شدن به آسانى تحقق پیدا مى‏كند. ازجمله این آداب، سلام كردن و احوال پرسى از دوستان و خویشاوندان است ، طبق این مورد افراد کمرویی که شما می فرمایید می تونن به با توجه به نکات ذیل کمی از مشکلات ارتباطیشون رو کاهش بدن و اضطراب اجتماعی خودشون را پایین بیارن : 1- در دادن سلام پیش قدم باشند. 2- بعد از سلام با جملات مرسوم، احوال‏پرسى كنند و اجازه بدهند افراد دیگر اول از اونها جدا بشوند نه ایشان از اونها . 3- كه در كارهاى اجتماعى ، در محیط خانه و ... در فعالیتهای دسته جمعى شركت نموده و نقش فعالى رابپذیرند. 4- هنگام صحبت با دیگران یا در مقابل جمع به اعضاى بدن خود (دست، پا، نحوه صحبت و...) هیچ توجهى نكنند و توجه خود را بر مطلبى كه مى‏گویید متمركز نمایند. 5- قبلاً مطلبى را كه مى‏خواهند در مقابل جمع بازگو كنید چندین بار در مقابل آینه تكرار كرده ، فرض كنند در مقابل جمع هستند. 6- سعى كنند بر آنچه مى‏خواهید بگویند تسلط كافى داشته باشند 7- اگر با شكست مواجه شدید، خود را نبازند و براى بار دیگر خود را آماده انجام آن كار نمایند. 8- قبل از این كه در مقابل جمع قرار بگیرند به خود تلقین كنند كه «مى‏توانم در مقابل جمع صحبت كنم». 9- زمانی که حالت اضطراب در ایشان ایجاد می شود سعى كنند همه ماهیچه‏هاى بدنشان را آرام و شل كنند. 10- براى شكستن جو حاكم بر جمع و آرامش در صحبت كردن سعى كنند داستان‏هاى كوچك، طنز، لطیفه‏هاى شیرین و مناسب را كه افراد خبره در جلسات سخنرانى بیان مى‏كنند، در دفترچه‏اى یادداشت كنند و در شرایط مقتضى از آنها استفاده نمایند .